Rok: 2024
Reż. Leonardo Van Dijl
Scen. Leonardo Van Dijl, Ruth Becquart
Zdj. Nicolas Karakatsanis
Kraj: Belgia, Szwecja
Ocena: 7/10
Twórcy
Reżyser: Leonardo Van Dijl
Jest to jego pełnometrażowy debiut.
Scenarzyści: Leonardo Van Dijl, Ruth Becquart
Leonardo Van Dijl jest także współscenarzystą filmu.
Drugą osobą, która tworzyła scenariusz jest Ruth Becquart. Jest to jej debiut scenariuszowy. Głównie zajmuje się aktorstwem. Co ciekawe wystąpiła także w Milczeniu Julie.
Operator: Nicolas Karakatsanis
Współpracował z Craig’iem Gillespie przy filmach: ‘Jestem najlepsza. Ja, Tonya’, ‘Cruella’, ‘Inwestorzy amatorzy’. Tworzył zdjęcia do filmu ‘Bal szalonych kobiet’ Mélanie Laurent. Pracował także przy 2 odcinkach serialu ‘Special Ops: Lioness’ Taylor’a Sheridan’a
Obsada
Tessa Van den Broeck – tytułowa Julie. Jest to jej debiut aktorski.
Ruth Becquart – Liesbeth, mama Julie
Koen de Bouw – Tom, tata Julie
Claire Bodson – Sofie
Laurent Caron – Jeremy, zawieszony trener Julie
Pierre Gervais – Backie, nowy trener
Skrót fabuły
Julie gra w tenisa w akademii. Jest bardzo dobrze zapowiadającą się zawodniczką. Któregoś dnia, gdy jedna z dziewczyn grających w klubie popełnia samobójstwo, jej trener Jeremy zostaje zawieszony. Tak się składa, że szkolił on także Julie. Akademia chce wyjaśnić tą sprawę. Prosi wszystkich w klubie o złożenie zeznania. Julie także zostaje przesłuchana. W jej zeznaniach pokładana jest duża nadzieja, że pomogą wyjaśnić zaistniałą sytuację, gdyż ona była bliżej od innych z Jeremy. Jednak nie mówi wiele na jego temat. Woli skupić się na tenisie.
Tytuł
Oddaje dosłownie, to co widzimy na ekranie. Julie milczy w sprawie swojego trenera, po tym jak zostaje zawieszony. Gdy znajomi z klubu albo rodzice pytają ją, co uważa na temat tego co się stało, ucieka od odpowiedzi.
Wybrane nagrody
Belgijski kandydat do Oscara
MFF w Salonikach – Nagroda Indywidualna – Najlepszy reżyser Leonardo Van Dijl
—– SPOILER —–
Opis
Julie jest nastolatką. Osobą jeszcze młodą, którą łatwo zmanipulować i wykorzystać. Jest zamknięta w sobie, niewiele mówi, ciągle jest nieobecna, błądzi myślami. Jest skupiona na tenisie i treningach.
Poznajemy ją, gdy jest w trudnej sytuacji, ponieważ jej trener zostaje zawieszony, po tym jak inna jego podopieczna popełniła samobójstwo. Zastanawiamy się czy jest winny. Na początku Julie uważa, że Jeremy jest najlepszym trenerem i tylko z nim może osiągnąć sukces. Jest dla niej autorytetem. Rozmawia z nim przez telefon w domu. Ona wtedy głównie milczy. Jeremy twierdzi że jest niewinny. Że tamta zawodniczka miała różne problemy. Mówi Julie, żeby na przesłuchanie jechała sama bez ojca, bo przy nim gra gorzej. Krytykuje jej nowego trenera. Zastanawiamy się, czy ma rację, czy może nią manipuluje. W filmie stopniowo odkrywamy jak wyglądała jej relacja z byłym trenerem. Bohaterka prawdopodobnie czuje, że coś było nie tak. Spotyka się z nim w kawiarni. Wtedy dowiadujemy się, że coś się wydarzyło między nimi. Jeremy mówi, że przecież powiedziała ‘nie’, to się wycofał. Ale pewna granica została przekroczona. Dostrzegamy że Julie już nie całkiem mu ufa. Pod koniec okaże się, że nagrała tą rozmowę, która będzie ważnym dowodem przeciwko niemu.
Julie ogląda nagrania z koleżanką, która popełniła samobójstwo. Podobnie do niej miała talent i dobrze zapowiadała się jej kariera. Ale Julie jeszcze nie chce zeznawać, angażować się w to wszystko. Możemy się domyślać, że dla nastolatki jest to trudne doświadczenie, nie czuje się pewnie, prawdopodobnie chciałaby od tego uciec, nie myśleć, tylko skupić się na treningach.
Zaczyna ćwiczyć z nowym trenerem Backie’im Na początku jest nastawiona do niego sceptycznie. Gdy bierze ją na środek sali aby pokazała jak zagrywać, czuje się źle. Nie chce być wyróżniona. Mówi, że Jeremy tak nie robił. Widzimy, że jest pod wpływem starego trenera i jest nieufna co do jego następcy. Ten natomiast tłumaczy jej, że chciał, aby tylko pokazała innym serw, bo robi to bardzo dobrze. Z czasem zaczyna jej się dobrze współpracować z nowym nauczycielem. Dostrzega, że może mieć inną relację trener – uczeń, bezpieczną, bez nadużyć. Prosi go żeby został jej trenerem na stałe.
Ines, koleżanka z klubu, zaprasza Julie na urodziny do siebie. Zapisuje ją także na turniej, żeby zagrała razem z nią i innymi członkami z ich klubu. Udaje się wygrać jej drużynie. Julie jest zadowolona. Zauważa, że ma znajomych, którzy dobrze jej życzą, cenią jej talent. Rodzice dostrzegają w niej zmianę, że się uśmiecha, dawno jej takie nie widzieli. Ona coraz bardziej uwalnia się od Jeremy’iego. Ale ciągle nie chce się wchodzić głębiej w sprawę przeciwko niemu, nie zamierza wracać do tego, od czego ucieka.
Jeremy zostaje zwolniony z klubu. Julie czuje się lepiej. Wydaje się jej, że już się od niego uwolniła i nie będzie musiała być przesłuchiwana i przechodzić przez ten proces. Któregoś dnia dowiaduje się od Backie’ego, że Jeremy przeszedł do innego klubu i trenuje nową zawodniczkę. Wtedy coś w niej pęka. Otwiera się przed rodzicami. Wcześniej jest pokazane, że jej rodzice ją wspierają. Prawdopodobnie domyślają się, że coś jest nie do końca dobrze. Próbują dotrzeć do niej, ale jej nie naciskają. Gdy jest przesłuchiwana przez reprezentantkę akademii tenisa, nie zmuszają do powiedzenia czegoś, czego nie chce. Julie decyduje się zeznawać przeciwko staremu trenerowi, aby chronić przed nim inne młode dziewczyny, takie jak ona.
Podsumowanie
W filmie duże znaczenie mają zdjęcia. Karakatsanis tworzy zimny, surowy nastrój. Kamera przeważnie jest statyczna. Wprowadza to w stan refleksji. Przeważnie jest dosyć ciemno. Nie widać dokładnie ludzi. Bardzo mi się podobały ujęcia jak Julie po prostu odbija piłkę. Kamera jest skierowana tylko na nią. Widać, że kosztuje ją do dużo wysiłku, ale jest w tym dobra. Świetne są też ujęcia, gdy dziewczyna pod wieczór, gdy się już ściemnia, samotnie wychodzi ze swoim psem na spacer. Widzimy, że coś ją gnębi, ale może na chwilę uciec od problemów.
Gdy oglądałem ten film do głowy przyszedł mi inny obraz – ‘Challengers’ Luca Guadagnino, ale chyba głównie dlatego, że został nakręcony w tym samym roku i też jest o tenisie. Poza tym, filmów tych, chyba nie łączy nic więcej. Tam kamera jest szybka i podąża za piłką. Akcja skupiona jest na dynamicznej relacji między trójką bohaterów. Tutaj kamera jest powolna, wpatrzona we wnętrze bohaterki.